2017 September 26 - سه شنبه 04 مهر 1396

روحیه ی مطالبه گری دانشجو
کد خبر: ٧٢٦١٥ تاریخ انتشار: ١٧ آذر ١٣٩٤ - ١٨:٥٩
مقالات و تصاویر ارسالی » مطلب ویژه
روحیه ی مطالبه گری دانشجو

مسعود الطافی-دانشجوی مهندسی عمران شهید بهشتی

 نیازی به توضیح و دلیل نیست اگر بگوییم اهمیت دانشگاه به اندازه ی اهمیت آینده ی کشور است. اما آیا هر دانشگاه و دانشجویی می تواند در آینده ی کشور خود نقش سازنده و موثر داشته باشد؟ یکی از مهمترین ویژگی های دوران دانشجویی، وجود روحیه ی مطالبه گری در تفکر و احساس دانشجو است. دانشجوی مطالبه گر با حقوق خود و دیگران آشناست و می آموزد که همواره در پی یافتن نقاظ ضعف اجتماع باشد و برای بهبود شرایط و ایجاد تغییرِ سازنده تلاش کند. شایسته نیست رفتار دانشجو  به گونه ای باشد که محیط دانشگاه که باید محیط نوگرایی، نوآوری و نوزایی باشد،  برای او صرفا به یک ”دبیرستان مختلط“ با آزادیِ عمل بیشتر تبدیل شده باشد. این حرف را برای این می گویم که دانشگاه یک بستر بسیار مناسب و پر ظرفیت برای ”تجربه“ ، ”یادگیری“ و ”احساس مسئولیت کردن“ است، به گونه ای که دید شخص را نسبت به پیرامونش گسترده می کند و در زیر پوست ارتباط هایی که با اشخاص دیگر اعم از دانشجویان دوره های مختلف، اساتید و کارکنان دارد، کوله باری از تجربیات اجتماعی را پس از فارغ التحصیلی به همراه خواهد داشت. اگر دانشجویی در برابر رخدادهای نامطلوب به این مفهوم که در برابر هر چیز که از نگاه ارزشی و آرمانیِ یک جوان ناپسند است، موضع سکوت در پیش گیرد و بی تفاوت باشد، به نوبه ی خود در تشکیل جامعه ای بی نظم و مملو از ناهنجاری سهیم است. این تفکر که ”این حرف ها را رها کنید و حالا بگذارید درسشان را بخوانند“ و متاسفانه در بین بسیاری از خانواده ها و به تبع آن دانشجویان رایج است، اندیشه ای غلط و مردود و در عین حال سهل انگارانه است. چراکه همین دانشجویان قرار است در آینده ، جامعه و مشکلات آن را با اصطکاک بیشتری لمس کنند و اگر نتوانند تصمیم و موضع مناسبی نسبت به جامعه بگیرند ، با شرایطی مثل حال مواجه خواهیم بود که همه از هم ناراضی هستند و هیچ چیز سر جایش نیست! لذا یکی از موثرترین طُرق ایجاد این آمادگی ، وجود و پرورش روحیه مطالبه گری از عالم و آدم می باشد. البته باید توجه نمود که اساسا ًمطالبه گری با ”اُپوزوسیون شدن“ و مخالفت های غیر منطقی و هرج و مرج اشتباه گرفته نشود. مطالبه گری آداب خودش را دارد. اینکه فی المثل در قالب تشکل دانشجویی از منظر مطالبه گری سیاسی، بیاییم از هر موجود زنده ای که با نظام حاکم بر کشور از روی نادانی و یا عناد زاویه دارد ، پیروی کنیم و عکسشان را بر در و دیوار بچسبانیم و حرفشان را به هر طریقی نعره بزنیم، طبیعی است که خارج از حیطه ی مطالبه گری و آزاد منشی دانشجو است. معتقدم دانشجویی که وابستگی فکری داشته و تشکلّی که جولانگاه احزاب و جناح های سیاسی باشد، اصولا هر راهی جز حق را در پیش گرفته است. مطالبه گری و جنبش دانشجویی پدیده ای است که ذاتاً مربوط به محیط دانشگاه است و صرفا اینگونه نیست که ناشی از جَو و احساسات باشد، بلکه ضمن اینکه این احساسات هست، منطق و تفکر و ”میل به فهمیدن و تدقیق“ نیز در آن وجود دارد که البته با شدت و ضعف همراه است. از سویی نیز  همانطور که مثال زدم ممکن است عناصر و اشخاص ناباب، سوخته و بی آبرو  بخصوص در زمینه مسائل سیاسی بخواهند به این احساسِ دانشجو طمع بورزند و از آن سؤ استفاده کنند، کما اینکه نمونه ی آن را نیز در یکی از تشکل های دانشجویی در دانشگاه ها شاهد هستیم.

سخن پایانی آنکه مطالبه گری، امری جمعی است. همه ی انسان ها مظاهری که از نظر فطرت انسانی ناپسند و زشت است مثل ظلم ، زورگویی ، بی عدالتی ، تبعیض ، نفاق و دورویی را درک می کنند و بر بد بودن و ریشه کن کردن آنها متفق القول هستند؛ اما متاسفانه اندک هستند کسانی که در مقابل این زشتی ها حساسیتِ منطقی نشان دهند و درصدد مطالبه شرایط مطلوب و ایجاد تغییر برآیند. وقتی جامعه دانشگاهی مطالبه گر باشد و جوّ مطالبه گری پدید بیاید، اطلاعات و انتظارات عمومی بالا رفته و مسیر به سوی تشکیل ”آرمان شهر“ی که آرزوی همه است ، ادامه می باید. درغیر اینصورت صداها به جایی نخواهد رسید و چاره ای جز تحمل شرایط موجود نخواهیم داشت.






Share
* نام:
ایمیل:
* نظر:

پربازدیدترین ها
پربحث ترین ها
آخرین مطالب


صفحه اصلی | تماس با ما | آرشیو | جستجو | پیوندها | لیست نظرات | درباره ما | نظرسنجی | RSS | ایمیل | نسخه موبایل
طراحی و تولید: مؤسسه احرار اندیشه