2017 November 19 - يکشنبه 28 آبان 1396

ملایی: به خاطر مادرم پرسپولیس را رها کردم/ پورعبدیان:بزرگترین آرزویم المپیکی شدن کانوپولوست
کد خبر: ١٥٢٠٨٧ تاریخ انتشار: ٢٤ آبان ١٣٩٦ - ١٤:٣٠
صفحه نخست » آخرین اخبار
ملایی: به خاطر مادرم پرسپولیس را رها کردم/ پورعبدیان:بزرگترین آرزویم المپیکی شدن کانوپولوست

دو ملی‌پوش کانوپولوی ایران از آرزوها و شرایط خود در طول دوران متاهلی صحبت‌هایی را مطرح کردند.

به گزارش خبرگزاری فارس، مسابقات کانوپولوی قهرمانی آسیا به میزبانی مالزی در حالی به پایان رسید که تیم ملی مردان بزرگسال ایران به مدال طلا و بانوان به مدال نقره دست پیدا کردند.

نکته جالب در این مسابقات حضور زوج جوانی بود که از سال 92 پابه پای هم در اشک‌ها لبخندهای هم شریک بودند، همدیگر را به شدت در جریان مسابقه تشویق می‌کردند و در نهایت نیز توانستند عناوین خوبی را در این دوره از مسابقات به دست آورند. خواسته زیادی از مسئولان ورزش کشورمان ندارند اما تنها مسئله‌ای که این دو ورزشکار بعد از تاهل‌شان درخواست دارند توجه مالی به این رشته است.

الهه پورعبدیان و علی ملایی اعضای تیم ملی کانوپولوی کشورمان هستند که گفت‌وگوی فارس را با آنها در زیر می‌خوانید:

فارس: زندگی متاهلی ورزشی چطور است؟

ملایی: خیلی سخت نیست. در مسابقات لیگ امسال خوشبختانه در یک تیم بودیم و در مسابقات قهرمانی آسیا نیز با هم اعزام شدیم. دید ما به زندگی به صورتی دیگر است. چون ورزش در زندگی ما دخیل شده نوعی دیگر زندگی می‌کنیم.

فارس: در صورتی که سفرهای یکسان نداشته باشید، برنامه‌تان چیست؟

ملایی: سال گذشته همین اتفاق افتاد. تیم ما به مسابقات قهرمانی جهان اعزام نشد در صورتی که بانوان به ایتالیا اعزام شدند. این شرایط حرفه‌ای است و باید آن را قبول کرد.

فارس: چه سالی ازدواج کردید؟

ملایی: سال 92

فارس: چگونه با همسرتان آشنا شدید؟

الهه پورعبدیان: در محیط قایقرانی و در اردو آشنا شدیم. خواهر همسرم داور کانوپولو بود. از طریق او با هم آشنا شدیم. خانواده‌ها با هم صحبت کردند و در نهایت نیز به ازدواج منجر شد.

 

فارس: آشپزی می‌دانید؟

ملایی: در حدی که بتوانم نیمرو و املت درست کنم. زمانی که همسرم نیست به خانه مادرم می‌روم.


فارس: متولد چه سالی هستید و اهل کجایید؟

ملایی: متولد اردیبهشت 68 از تهران

پورعبدیان: متولد 69 از گیلان

 

فارس: قایقرانی رشته‌ای است که نسبت به رشته‌های دیگر مسائل پولی مطرح نیست...

پورعبدیان: من به این رشته به عنوان یک شغل نگاه نمی‌کنم. نصف بیشتر زندگی ما را ورزش در برگرفته و نمی‌توان به آن به عنوان منبع درآمد نگاه کرد.

ملایی: الان چون باهم زندگی می‌کنیم شرایط سخت‌تر است. البته از لیگ درآمد ناچیزی داریم و در کنار ورزش شغل دیگری دارم. در کار دکوراسیون داخلی هستم که در صورت حضور در اردوها نمی‌توانم در محل کارم حاضر باشم.

فارس: اهل سفر و سینما هستید؟

پورعبدیان: سینما زیاد می‌رویم. آخرین فیلمی که دیدیم، همراه با تیم اکسیدان را دیدیم. 2 نفره هم به سینما رفتیم و فیلم زرد را دیدیم. بیشتر فعالیت ما به قایقرانی می‌گذرد در صورتی که وقت خالی داشته باشیم به شمال کشور سفر می‌کنیم.

فارس: فوتبالی هستید؟

ملایی: من طرفدار پرسپولیس هستم و همسرم استقلال. با هم کری خوانی داریم. درباره ال کلاسیکو نیز شرایط به همین صورت است. فوتبالیست بودم و در تیم نوجوانان پرسپولیس بازی می‌کردم. 10-11 سال پیش جدا شدم و به قایقرانی آمدم.

فارس: چطور جدا شدی؟

ملایی: مادرم علاقه‌ای به فوتبال نداشت. از طرفی خواهرم قایقرانی کار می‌کرد به همین دلیل به این رشته آمدم.

فارس: الان که شرایط پرسپولیس را می‌بینی افسوس نمی‌خوری چرا تیم فوتبال پرسپولیس را رها کردی؟

ملایی: چرا بارها شده با خودم گفته‌ام چرا فوتبال را رها کردم اما دیگر نمی‌توانم به گذشته برگردم.

فارس: اگر به گذشته برگردی فوتبال را ادامه می‌دهی؟

ملایی: احتمالا بله.

فارس: بازیکن مورد علاقه‌ات در پرسپولیس کیست؟

ملایی: از بازیکنان قدیمی به علی کریمی علاقه دارم.

فارس: چطور شد به قایقرانی آمدی؟

پورعبدیان: من شنا کار می‌کردم. یکی از دوستانم مرا به قایقرانی معرفی کرد و از من خواست این رشته را امتحان کنم. در تیم ملوان بازی می‌کردم و بعد از یکسال و نیم – 2 سال به تیم ملی کانوپولو دعوت شدم.

فارس: قایقرانی را تا چه زمانی ادامه می‌دهید؟

پورعبدیان: تا زمانی که بدانم قایقرانی به من نیاز دارد.

ملایی: تا وقتی که مفید باشم. یک سال، دو سال و ...

فارس: به خداحافظی فکر کرده‌اید؟

ملایی: امسال برای دومین دور است که با کانوپولو قهرمان می‌شوم. سال بعد هم بازی‌های آسیایی را پیش رو داریم به همین دلیل فعلا به خداحافظی فکر نمی‌کنم.

پورعبدیان: من بارها فکر کرده‌ام اما هیچ وقت همسرم اجازه نداد به این موضوع به صورت جدی فکر کنم. حمایت همسری در این رشته از من زیاد بود و زمانی که بی‌انگیز می‌شدم حمایت‌های او باعث می‌شد دوباره ادامه دهم. اگر همسرم نبود شاید دو سال پیش خداحافظی می‌کردم. حضور در اردو به صورت مداوم خسته‌ام می‌کند اما صحبت‌های همسرم کمک زیادی به من می‌کند.

فارس: مسابقات قهرمانی آسیا را چطور دیدید؟

پورعبدیان: سطح مسابقات بسیار بالا بود. هیچ وقت فکر نمی‌کردم چین تایپه بتواند ما و سنگاپوری که دوره قبل قهرمان شده بود را شکست دهد. آنها اردوی برون‌مرزی داشتند و با انگلیس اردو برگزار کردند به همین دلیل نتیجه زحمات خود را گرفتند. ما هم مانند 2 سال پیش عنوان نایب‌قهرمانی را تکرار کردیم.

ملایی: بازی با ژاپن خیلی سخت بود اما ما روحیه قهرمانی داشتیم و ژاپن نمی‌توانست ما را شکست دهد.

 

فارس: اگر به شما بگویند همین الان یک آرزوی شما برآورده می‌شود، چه می‌گویید؟

ملایی: سخت است اما آرزو می‌کنم کانوپولو المپیکی شود و بتوانیم در این بازی‌ها قهرمان شویم.

پورعبدیان: من هم همین آرزو را می‌کنم.

فارس: بهترین خاطره زندگی‌تان چه زمانی است؟

ملایی: سال 90 که توانستیم باهم قهرمان شدیم. غیرورزشی هم مربوط به سال 92 است که با هم ازدواج کردیم.

فارس: حرف پایانی؟

ملایی: سال 90 برای نخستین بار در مسابقات قهرمانی آسیا طلا گرفتیم. دوره‌های قبل به ورزشکاران 40 سکه می‌دادند اما سال 90 نمی‌دانم چه اتفاقی افتاد که به ما 4 سکه دادند. این حق ورزشکار نیست که با این شرایط 4 سکه بگیرد. تنها درخواست من این است که جایزه ما را بیشتر کنند تا ورزشکاران انگیزه بیشتری داشته باشند. این درآمد به ورزشکار کمک می‌کند تا با خیال راحت‌تری بتواند تمرین کند.

انتهای پیام/س





Share
* نام:
ایمیل:
* نظر:

پربازدیدترین ها
پربحث ترین ها
آخرین مطالب


صفحه اصلی | تماس با ما | آرشیو | جستجو | پیوندها | لیست نظرات | درباره ما | نظرسنجی | RSS | ایمیل | نسخه موبایل
طراحی و تولید: مؤسسه احرار اندیشه